บทที่ 2 กฎเหล็กสามข้อ

"เร็วไปค่ะ!" เธอค้านเสียงหลง

"แม่ดาวยังอยู่ไอซียู ดาวต้องไปเฝ้าดูแลท่านหลังเลิกงานทุกวัน บอสจะให้ดาวย้ายไปคืนนี้ได้ยังไง"

"ผมติดต่อผู้อำนวยการโรงพยาบาลไว้แล้ว จ้างพยาบาลพิเศษระดับวีไอพีดูแลแม่คุณตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง พร้อมทีมแพทย์ที่ดีที่สุด"

เข็มทิศเคาะนิ้วลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็ง

"หน้าที่ของคุณนับจากวินาทีที่จรดปากกาเซ็นชื่อ คือสแตนด์บายดูแลผมที่เพนต์เฮาส์...ไม่ใช่ไปเฝ้าไข้ที่โรงพยาบาล"

"บอสทำแบบนี้มันเผด็จการเกินไปแล้วนะคะ"

"ผมคือนักธุรกิจ อิงดาว" นัยน์ตาสีรัตติกาลของเขาอ่านไม่ออกขณะจ้องมองเธอ

"และผมกำลังซื้อเวลาทั้งหมดของคุณ คุณไม่มีสิทธิ์ต่อรองอะไรทั้งนั้น หากคิดว่าทำไม่ได้ ก็แค่ปิดแฟ้มแล้วเดินออกจากห้องนี้ไป"

บรรยากาศรอบตัวเย็นเฉียบจนบาดผิว หญิงสาวกำมือแน่น ความรู้สึกอัปยศแล่นริ้วขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ

นี่คือการขายศักดิ์ศรี แลกกับการลดตัวลงไปเป็นเพียงของเล่นลับๆ ที่ไม่มีใครล่วงรู้ ทว่าเมื่อหลับตาลง

ภาพใบหน้าซีดเซียวของแม่ที่นอนหายใจรวยรินผ่านท่อออกซิเจนก็ซ้อนทับขึ้นมา

"เข้าใจแล้วค่ะ"

อิงดาวเอื้อมมือไปหยิบปากกาหมึกซึมด้ามหรู ปลายปากกาสัมผัสลงบนหน้ากระดาษ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความอ่อนแอ ก่อนจะกลั้นใจจรดปากกาเซ็นชื่อลงไปในช่องว่างนั้นอย่างรวดเร็ว

"เรียบร้อยค่ะ" เธอเลื่อนแฟ้มกลับไปตรงหน้าเขา

"หวังว่าบอสจะรักษาสัญญาเรื่องค่ารักษาของแม่ และหนี้สินทั้งหมดของดาว"

"ผมรักษาคำพูดเสมอ"

เข็มทิศดึงแฟ้มกลับไปตรวจสอบลายเซ็นเงียบๆ ก่อนจะล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกง นิ้วเรียวยาวสัมผัสหน้าจอเพียงไม่กี่ครั้ง เสียงแจ้งเตือนข้อความก็ดังขึ้นจากโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อสูทของเธอ

ติ๊ง!

อิงดาวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ข้อความแจ้งเตือนยอดเงินโอนเข้าบัญชีปรากฏเด่นชัด

"ห้าล้านบาท" เข็มทิศเอ่ยทำลายความเงียบ

"นั่นคืองวดแรก น่าจะพอสำหรับเคลียร์หนี้บัตรเครดิตและค่าผ่าตัดรอบนี้ของแม่คุณ"

"ขอบคุณค่ะ...บอส"

"เปลี่ยนสรรพนามซะ" ชายหนุ่มเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ประจำตำแหน่ง

"เวลาอยู่กันสองคน ให้เรียกผมว่าคุณเข็มทิศ คุณไม่ใช่แค่เลขาฯ ของผมอีกต่อไปแล้ว"

อิงดาวพยักหน้ารับช้าๆ โดยไม่พูดอะไร สายตาของเธอยังคงจับจ้องอยู่ที่หน้าจอโทรศัพท์ ตัวเลขเจ็ดหลักในบัญชีสว่างวาบสะท้อนอยู่ในดวงตาคู่สวยที่เริ่มพร่ามัว

หยาดน้ำตาอุ่นๆ รื้นขึ้นมาบดบังการมองเห็น บัดนี้สถานะของเธอเปลี่ยนไปอย่างสมบูรณ์แบบ เธอพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อผลักดันก้อนสะอื้นให้กลืนหายลงไปในลำคอ

พร้อมกับบอกกับตัวเองซ้ำๆ ว่าเธอจะทน...เธอจะทนให้ได้เพื่อแม่

...

เสียงสัญญาณเตือนจากลิฟต์ส่วนตัวดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่บานประตูโลหะจะเลื่อนเปิดออก อิงดาวกระชับมือที่จับแกนลากกระเป๋าเดินทางใบเล็กแน่นขึ้น

หญิงสาวก้าวเท้าลงบนพื้นหินอ่อนนำเข้าของเพนต์เฮาส์สุดหรูใจกลางเมือง ความเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศปะทะผิวกาย แต่กลับไม่ทำให้เธอรู้สึกหนาวเหน็บ เท่ากับความกดดันที่แผ่ซ่านมาจากชายหนุ่มร่างสูง ซึ่งนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีดำสนิท

เข็มทิศหมุนแก้วคริสตัลบรรจุวิสกี้สีอำพันในมือช้าๆ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองร่างบางตั้งแต่หัวจรดเท้า

"มาตรงเวลาดีนี่" เสียงทุ้มเอ่ยทำลายความเงียบ

"คุณสั่งให้ย้ายมาคืนนี้ ดาวก็ต้องมาให้ตรงเวลาค่ะ"

อิงดาวตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พยายามควบคุมไม่ให้ความประหม่าฉายชัดออกไป

"วางกระเป๋าไว้ตรงนั้น แล้วมานั่งนี่" เขาปรายตามองที่ว่างบนโซฟาตัวยาว

"เราต้องคุยกันเรื่องเงื่อนไขอย่างเป็นทางการ"

หญิงสาวทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย เธอทิ้งตัวลงนั่งโดยเว้นระยะห่างจากเขาพอสมควร สองมือประสานกันแน่นวางไว้บนตัก

"ในเมื่อคุณเซ็นสัญญารับเงินไปแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดที่ต้องจำไว้คือสถานะของคุณที่นี่" เข็มทิศเอนหลังพิงพนัก เผยให้เห็นท่าทีเย่อหยิ่งและทรงอำนาจ

"ผมมีกฎเหล็กอยู่สามข้อที่คุณต้องปฏิบัติอย่างเคร่งครัด ห้ามมีข้อแม้ และห้ามฝ่าฝืน"

"เชิญคุณเข็มทิศบอกมาได้เลยค่ะ"

"กฎข้อที่หนึ่ง..." เขาเว้นจังหวะ สายตาจับจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของเธอ

"ห้ามรักผม"

อิงดาวชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติทันที

"ผู้หญิงหลายคนมักจะสับสนระหว่างความผูกพันทางกายกับความรู้สึกทางใจ" เข็มทิศพูดต่อด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"ผมไม่อยากปวดหัวกับเรื่องงี่เง่าพรรค์นั้น หน้าที่ของคุณคือตอบสนองความต้องการของผมบนเตียง และดูแลความเรียบร้อยในเพนต์เฮาส์นี้ ห้ามเผลอใจ ห้ามคาดหวังความสัมพันธ์ที่มากกว่านายจ้างกับลูกจ้าง"

"เรื่องนั้นคุณไม่ต้องกังวลหรอกค่ะ" เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย

"ดาวแยกแยะเรื่องงานกับความรู้สึกส่วนตัวได้เสมอ คุณจ่ายเงินซื้อเวลาและร่างกายของดาว ไม่ได้ซื้อหัวใจ"

"ให้มันจริงอย่างที่พูด" มุมปากของชายหนุ่มกระตุกยิ้มหยัน

"กฎข้อที่สอง...ห้ามก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของผม ไม่ว่าผมจะไปไหน ทำอะไร นอนกับใคร หรือใช้เวลาอยู่กับใคร คุณไม่มีสิทธิ์ตั้งคำถาม ไม่มีสิทธิ์แสดงอาการหึงหวง หรือทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ"

"ดาวเข้าใจค่ะ ดาวรู้ดีว่าตัวเองเป็นแค่คนในความลับ ไม่มีสิทธิ์ไปก้าวก่ายชีวิตของคุณอยู่แล้ว"

"โดยเฉพาะเรื่องงานหมั้นของผมกับคุณลลิตาที่จะเกิดขึ้นในอีกสามเดือนข้างหน้า" เข็มทิศเน้นย้ำเสียงแข็ง